![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/travelioza.pl\/wp-content\/uploads\/2018\/09\/1-W-drodze-1.jpg\")
<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n\nNa granicy sprawa by\u0142a prosta. Autobus nie jedzie dalej. Musz\u0119 najpierw docz\u0142apa\u0107 si\u0119 do budki, podbi\u0107 paszport, odm\u00f3wi\u0107 danie \u0142ap\u00f3wki za opuszczenie kraju i opu\u015bci\u0107 Meksyk. Potem powinna by\u0107 kolejna budka-gwatemalska. Jednak nie mo\u017cna ot tak sobie p\u00f3j\u015b\u0107. Tu na ziemi niczyjej jest Republika Taks\u00f3wkarzy. Za kilka pesos podwioz\u0105 kilka metr\u00f3w do odpowiedniej, podadz\u0105 wniosek o wiz\u0119 i d\u0142ugopis. Id\u0119 na to. Nie zbiedniej\u0119 i przynajmniej nie zgubi\u0119 si\u0119. Wk\u0142adam plecak do baga\u017cnika i czekamy na kolejne osoby, kt\u00f3re dope\u0142ni\u0105 nasz pojazd.<\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n\nZa budk\u0105 kolejna republika. Tym razem Tuk-tukarzy. Jest sza\u0142. Jest na mnie popyt. Szarpie mnie kilka r\u0105k. Wygrywa najsilniejszy. Zostaj\u0119 wpakowana do tuk-tuka. Jedziemy, jest jakby luksusowo. Jestem sama. Minut\u0119. Po chwili dosiada si\u0119 pi\u0119\u0107 os\u00f3b. M\u00f3j plecak staje si\u0119 zag\u0142\u00f3wkiem. Ubaw po pachy. Doje\u017cd\u017camy na dworzec autobusowy i wreszcie mog\u0119 wsi\u0105\u015b\u0107 do ostatniego autobusu do Quezaltenango<\/strong>. Autobus to stary ameryka\u0144ski gimbus. Z zewn\u0105trz kolorowy, wewn\u0105trz wylepiony nalepkami z kresk\u00f3wek i z herosami. Superman, Batman, Jezus. Zacna tr\u00f3jca.<\/p>\n\n\n\n Jazda gimbusem to czysta frajda. Folklor roku. Fantazja kierowcy i naganiacza nie ma ko\u0144ca. Naganiacz jedzie ca\u0142y czas na stopniu. Ko\u0142o siebie ma sznureczek. Kiedy widzi przeszkod\u0119 na drodze, lub stoj\u0105cych ludzi poci\u0105ga za sznurek i w\u00f3wczas po ca\u0142ej okolicy rozchodzi si\u0119 cudne tr\u0105bienie. Je\u015bli przechodnie podnios\u0105 r\u0105czki, zostan\u0105 wci\u0105gni\u0119ci do autobusu przy niewielkiej pr\u0119dko\u015bci. Nie warto si\u0119 zatrzyma\u0107.<\/p>\n\n\n\n Baga\u017c w gimbusach idzie albo na dach, albo na ty\u0142 autobusu. Nie chcia\u0142am ryzykowa\u0107. Posadzi\u0142am plecak ko\u0142o okna i zasn\u0119\u0142am na nim. W pewnym momencie czuj\u0119 czyj\u0105\u015b \u0142ap\u0119 na swojej nodze. Patrz\u0119, \u017ce to jaki\u015b g\u00f3wniarz. Zaczyna podryw. Na col\u0119. Czy ja chc\u0119 pi\u0107 col\u0119? Nie chc\u0119. Czy chc\u0119 pi\u0107 sprita? Nie. Czy chc\u0119 buzi? Pytam synka ile ma lat. 25. „No to widzisz synku, Ty m\u0142ody jeste\u015b. Nie masz jakiej\u015b kole\u017canki?” No nie ma. „Ale ja mam koleg\u0119 i on Ci\u0119 zbije jak b\u0119d\u0119 z Tob\u0105 rozmawia\u0107.” Zadzia\u0142a\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Pr\u00f3bowa\u0142am jeszcze pospa\u0107, ale po jaki\u015b dw\u00f3ch godzinach jazdy zbudzi\u0142 mnie krzyk. Ca\u0142y autobus patrzy na mnie. To m\u00f3j przystanek.<\/p>\n\n\n\n W Quezaltenango lub jak m\u00f3wi\u0105 miejscowi Xela<\/strong> (Czela) mia\u0142am spotka\u0107 mojego pierwszego gospodarza z couchsurfing. Poda\u0142 mi adres zapisany „po miejscowemu”. Mieszanka liczb. Nic z tego nie rozumia\u0142am. Podtyka\u0142am kolejno ludziom na ulicy pod nos. Nad moj\u0105 karteczk\u0105 zbiera\u0142a si\u0119 niez\u0142a gromadka i debatowali machaj\u0105c r\u0119koma w r\u00f3\u017cnych kierunkach. M\u00f3j domek by\u0142 wsz\u0119dzie. W ko\u0144cu dosz\u0142am. M\u00f3j gospodarz mieszka w ma\u0142ej komunie. Wok\u00f3\u0142 dziedzi\u0144ca jest kilka pokoj\u00f3w. Bardzo ciekawe towarzystwo zbiera si\u0119 we wsp\u00f3lnej kuchni. S\u0105 miejscowi, g\u0142\u00f3wnie arty\u015bci i kilku obcokrajowc\u00f3w. Wiek od 20 do 70 lat. Najstarszy pan-Amerykanin w Gwatemali chce prze\u017cy\u0107 swoj\u0105 emerytur\u0119. Zaczyna w Xela, gdzie uczy si\u0119 hiszpa\u0144skiego.<\/p>\n\n\n\n K\u0142ad\u0119 plecak i id\u0119 na miasto wymieni\u0107 pieni\u0105dze, zje\u015b\u0107 co\u015b i zobaczy\u0107 okolic\u0119. Na zwiedzanie jest ju\u017c za p\u00f3\u017ano. Xela to bardzo \u0142adne miasto. S\u0105 fajne uliczki, knajpki i plac, gdzie jak zwykle mo\u017cna wszystko za\u0142atwi\u0107.<\/p>\n\n\n\n Kolejnego dnia najpierw id\u0119 na rynek kupi\u0107 co\u015b do jedzenia i znale\u017a\u0107 autobus do pobliskiej miejscowo\u015bci – San Andr\u00e9s Xecul<\/strong>, gdzie jest najbardziej kolorowy ko\u015bci\u00f3\u0142 Gwatemali. Na rynku przy dworcu feeria. Warzywa, owoce, suknie kobiet kapi\u0105 soczystymi kolorami. Tylko ja. Ca\u0142a na szaro. Kupuj\u0119 piero\u017cka i owocka i pakuj\u0119 si\u0119 do autobusu. Ko\u015bci\u00f3\u0142 San Andr\u00e9s Xecul ma lekko ponad sto lat i na pewno ponad sto kolor\u00f3w. Fasad\u0119 zdobi\u0105 anio\u0142ki, ma\u0142py, jaguary, ptaszki, ro\u015blinki. Jest te\u017c pstrokata kopu\u0142a z ca\u0142ym pr\u00f3bnikiem barw. Architekt mia\u0142 pewnie niez\u0142ego dilera. Takie kolory sprawdzaj\u0105 si\u0119 tylko w \u015brodkowoameryka\u0144skim \u015bwietle. Wszystko tu pasuje! Tak naprawd\u0119 wyb\u00f3r kolor\u00f3w i przedstawionych zwierz\u0105t wynika z przedkolumbijskich wierze\u0144 i silnego zwi\u0105zku mi\u0119dzy religi\u0105 a przyrod\u0105. Wewn\u0105trz nie wolno robi\u0107 zdj\u0119\u0107. Klimat przypomina ten z Meksyku. \u015awiece, p\u00f3\u0142mrok, modlitwa w rdzennych j\u0119zykach. Warto pochodzi\u0107 po okolicy i wej\u015b\u0107 na pobliskie wzg\u00f3rze, by spojrze\u0107 na panoram\u0119 miasteczka.<\/p>\n\n\n\n W Xela posz\u0142am jeszcze raz na rynek i na spacer uliczkami. Indianka sprzedaj\u0105ca warzywa po\u015bwi\u0119ci\u0142a kilka minut by nauczy\u0107 mnie w\u0142a\u015bciwie wymawia\u0107 nazw\u0119 awokado. „Ag\u0142a kate, ag\u0142a kate, ag\u0142a kate!” krzycza\u0142a. Ja cierpliwie powtarza\u0142am, pewnie sepleni\u0105c. Zebra\u0142 si\u0119 t\u0142um gapi\u00f3w. Chwa\u0142a, \u017ce w\u00f3wczas nie istnia\u0142y jeszcze smartfony. By\u0142abym przebojem youtuba. Pani mia\u0142a ciekawy system wag. Kamyczek w miseczce. W drugiej moje „ag\u0142a kate”.<\/p>\n\n\n\n<\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/ul><\/a><\/a><\/a><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/ul><\/a><\/a><\/a><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/ul><\/a><\/a><\/a>
\n<\/span><\/p>\n\n\n\n<\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/ul><\/a><\/a><\/a>
\n<\/span><\/p>\n\n\n\n<\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/ul><\/a><\/a><\/a><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/ul><\/a><\/a><\/a><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/figure><\/li><\/ul><\/a><\/a><\/a>